Confessie

25 jaar na ‘Jan, mijn vriend’ schrijft Raven Ruëll een nieuw stukje theater voor Bruno Vanden Broecke. Hoe ouder ze worden, hoe helderder hun samenwerking en taal. Raven heeft het patent op en het talent om in de meest eenvoudige en rake bewoordingen een meeslepende vertelling op te bouwen en wezenlijke thema’s aan te raken. Bruno leeft zich maar al te graag in in dit soort mensen en portretten.

Lasse Vonck is als jonge kunstenaar door pers en publiek tot wonderkind uitgeroepen en bejubeld. Dertig jaar later is dat niet meer het geval.Dat de mensen hem met de jaren vergeten zijn, vindt hij een te dragen lot, maar hij is op de dool; hij zoekt een doel, zin. Op een lentedag zonder glans is Lasse bij het ontwaken zodanig vervreemd van zichzelf dat hij niet meer goed weet wie hij is.Hij kan zelfs niet meer spreken.

'Confessie' is geïnspireerd op het tijd- en weergaloze verhaal 'De Gedaanteverwisseling' van Franz Kafka. Het schetst een portret van de mens als stil protest. Een nieuwe theatertekst van Raven Ruëll, geschreven voor en gespeeld door Bruno Vanden Broecke. Beiden maken samen al 25 jaar voorstellingen, waaronder 'Missie' (2007), 'Para' (2016) en 'Klink' (2023).

Ik heb echt niks met auto'smaar ik had een vreemde droomheeft me lang bezig gehoudenhet gaat over een-hoe zegt ge dat-een gezinswagen Ik ben negen jaaren mijn moeder en ik kijken uit het raamWe zien een sterk gespierde man in een marcellekedie één per éénalle vier de bandenvan de witte Citroën BXvan m'n vader demonteertdaarna haalt hij een voorhamer bovenen slaat alle ramen in gruzelementenscheurt vrolijk alle zetels-voor en achter-in frennen vaneenrukt de autoradio eruitbreekt de zijspiegels aftrekt het stuur eruit

en mijn moeder kijkt ernaaren ze doet niksen ik loop naar buiten de man in zijn marcelleke is -poef- opgelost en ik wil roepenik wil schreeuwenmaar het lukt me niethet lukt me alweer nietvoor mezelf opkomenwaarom is dat zo moeilijk en ik kijk naar wat er van de Citroën overblijft ik zie het plekje waar ik altijd zatals we op vakantie vertrokkenin het midden van de achterzetelzo een beetje naar voortussen m'n vader en m'n moeder inellebogen op de zijkant van hun stoelenen ik mag het cassetje kiezen om in de autoradio te steken ‘lieve kleine piranaverscheur me’

Tekst en regie Raven Ruëll | Spel Bruno Vanden Broecke | Techniek Gert Van Hyfte | Foto Fred Debrock | Productie De Speelman | Spreiding Jimmie Dimmick